Divaina - Kathuwakiya

Divaina 365 x 90 Banner

luhundu19march

e5

The Island The Island Nawaliya Vidusara e-Paper Classifiedsරාහු කාලය

මිරිහානේ පිහිිටි පොලිස් කාන්තා නේවාසිකාගාරයේ පොලිස් පරීක්‍ෂකවරියක් නිදා සිටි කාමරයකට රාත‍්‍රියේදී ජනේලයෙන් ඇතුළු වූ පොලිස් කොස්තාපල් කෙනකු අත්අඩංගුවට ගෙන ඇතැයි දැන ගන්නට තිබේ. ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීම වරදක් බව අපගේ අහිංසක හිත කියයි. ඔහු පොලිස් පරීක්‍ෂකවරියගේ කාමරයට ජනේලයෙන් ඇතුළු වී ඇත්තේ කළුවරේ දොර සොයා ගැනීමට බැරි වූ නිසා විය නොහැකිද?
 
 *************
 
 ඉහත සඳහන් ෙඡ්දය පොඩි ‘ඇපටයිසර්’ එකකි. ඉංග‍්‍රීසියෙන් ඇපටයිසර් එකක් යැයි කිියන්නේ කෑමට පෙර ගන්නා කෑම රුචිය වඩවන කුඩා ආහාරයකටය. එය සමහර විට සලාදයකි. තවත් විටෙක සුප් එකකි. බස්නාහිර පළාත් සභාවේ සැප පුටු නාඩගම ගැන ඊයේ (13 දා* අපි මේ තීරුව ඔස්සේ පැවසුවෙමු. ඒ නීරස කතාවේ ඉතිරි කොටස අද කියමු. ‘ඇපටයිසර්’ ෙඡ්දයෙන් පාඨකයාගේ කියැවීමේ රුචිය වැඩි වේවා යන්නයි අපගේ ප‍්‍රාර්ථනය.
 
 ශ‍්‍රී ලංකාවට පළාත් සභා ක‍්‍රමයක් අවශ්‍ය ද? ලංකාවෙන් කෑල්ලක් කඩා එය ප‍්‍රභාකරන්ට දී ඊළම පිහිටුවීම ඉක්මන් කරනු පිණිස 1980 ජුලි 29 වැනිදා අත්සන් කළ ඉන්දු - ලංකා ගිවිසුමේ එක් වගන්තියක් වූයේ පළාත් සභා බලගැන්වීමටයි. ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 13 වන සංශෝධනයද මෙයයි. එය තනිකරම රජිව් ගාන්ධිගේ උවමනාවකි. ඊළමේ පළමුවන පියවර වශයෙන් පළාත් සභා ක‍්‍රමය ඉදිිරිපත් කර ලංකාවේ ආණ්ඩුව රවටා දෙවැනි පියවරේදී එම පළාත් සභාව ඊළම බවට පරිවර්තනය කර දීම රජිව් ගාන්ධිගේ අදහස විය. එහෙත් ප‍්‍රභාකරන් කල්පනා කළේ රජිව් ගාන්ධි තමන් රවටන්නට සූදානම් වන බවය. ඒ නිසා පළාත් සභා ක‍්‍රමයට විරුද්ධ වූ ඔහු රබර් සෙරෙප්පු පැළඳ බීඩි බොමින් හා බුලත්විට කමින් උතුරේ කඳවුරු බැඳ සිටි ප‍්‍රාථමික ඉන්දියන් සාම හමුදාව සමග යුද වදින්නට පටන් ගත්තේය. ඒ අනුව ලංකාවේ පළාත් සභා ක‍්‍රමය පටන් ගත්තේම රුධිරයෙනි.
 
 ශ‍්‍රී ලංකාව පළාත් නවයකින් සමන්විත බව ඉස්කෝලවල පස් වැනි පන්තියේ සිට උගන්වන බව අපගේ වැටහීමය. 1987 ට පෙර ඒ පළාත් නවය පාලනය කළේ පළාත් පාලන ආයතන විසිනි. ඒවා අගේට ක‍්‍රියාත්මක විය. ලංකාව කුඩා රටකි. ඒ නිසා පළාත් සභා ක‍්‍රමයක් අපට අවශ්‍ය වූයේ නැත. ලංකාවට වඩා පුංචි රටවලත් පළාත් ආණ්ඩු හෝ ප‍්‍රාන්ත ආණ්ඩු තිබෙන බව මෙහිිදී විශාරද බෙදුම්වාදීන් කීමට ඉඩ තිබේ. එහෙම බලනවා නම් කුඩා ¥පත් එක්දහස් ගණනකින් සමන්විත මාලදිවයිනේ එක ¥පතකට එකක් බැගින් පළාත් ආණ්ඩු එක්දහස් තුන්සිය ගණනක් තිබිය යුතුය. ලංකාව තුළ පළාත් සභා පිිහිටුවීම සම්පූර්ණයෙන්ම අමතර වියදමකි. පළාත් සභාවට විශාල ගොඩනැ`ගිල්ලක් ලබාගත යුතුය. පළාත් සභා ඡුන්දය පැවැත්වීමට මහ ඡුන්දයට යන මුදල හා සමාන මුදලක් වැය කළ යුතුය. පළාත් ආණ්ඩුවේ ආණ්ඩුකාරවරුන්ට, පළාත් සභාවට පත්වන මන්ත‍්‍රීවරුන්ට, එහි මහ ඇමැතින්ට පඩි ගෙවිය යුතුය.
 
 පළාත් සභාවේ ප‍්‍රධාන ඩබල වන ආණ්ඩුකාරයාට සහ මහ ඇමැතිට නිල නිිවාස, නිල වාහන දිය යුතුය. මේ ක‍්‍රමය දැන් අහෝසි කරලාත් බැරිය. එය අහෝසි කළොත් තනතුරු අහිමි වන මන්ත‍්‍රීවරුන්ට හි`ගාකෑමට සිදුවේ. තනතුර අහිමිවන ආණ්ඩුකාරයාට හාන්සි පුටුවක දිගාවී තම හිසේ සුදු කෙස් ගලවන ලෙස බිරිඳගෙන් ඉල්ලා සිටීමට සිදුවේ.
 
 පළාත් සභා පනතේ එන ආකාරයට පළාත් සභාවක ඇමැති තනතුරු 5 කට වඩා තිබීමට බැරිය. ඒ් ඇමැති තනතුරුවලට වාහන හා කාර්යාල හිමිවෙයි. මේ අතර පළාත් සභා පනතට සහ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 13 වන සංශෝධනයට පටහැනිව යමිින් තවත් තනතුරු කිහිපයක් හදාගෙන ඒවා හරහා මහජන මුදල් ගසා කෑම සිදුවෙයි. බස්නාහිර පළාත් සභාවේද මේ වංචාව එසේම වෙයි. මොනවද මේ තනතුරු? පාර්ලිමේන්තුවේ විපක්‍ෂ නායක තනතුර මෙන් පළාත් සභාවේද විපක්‍ෂ නායක තනතුරක් හදාගෙන ඇත. ඊළ`ගට ප‍්‍රධාන සංවිධායක තනතුරක් හදාගෙන ඇත. තුන්වනුව ආණ්ඩු පක්‍ෂ සංවිධායක තනතුරක් හදාගෙන ඇත. සභා නායක තනතුරක් අටවාගෙන ඇත. ඒ අනුව පළාත් සභාවද පාර්ලිමේන්තුවක් හා සමාන වෙයි. පළාත් සභාව පාර්ලිමේන්තුවක් කිරීමට තැත් කිරීමට හීන මානසික මට්ටමකි. මේ සියලූ තනතුරු සඳහා යාන වාහන, කාර්ය මණ්ඩල සහ දීමනා ලබා ගන්නා බව දැනගන්නට තිබේ. මේ මොන දේ කළත් බස්නාහිර පළාත් සභාව වැනිි තැනකින් මහජනතාව ලබාගත හැකි සේවය අල්පය. අඩු ගාණේ ළමයකු ඉස්කෝලේ දමා ගැනීමට පවා දෙමාපියන්ට විශාල වශයෙන් රස්තියාදු වීමට සිදුවෙයි. බස්නාහිර පළාතේ මහ ඇමැති ඉසුර දේවප‍්‍රිය හොඳ මිනිහෙකි. එහෙත් ඔහු තවමත් සිය මොළය පාවිච්චි කිරීමට පටන් ගෙන නැත. එය පැකිං (ඇසුරුම්* පවා නොකඩා අලූත් මට්ටමේම තිබේ. වෙන පළාත් සභාවල අධ්‍යාපන ඇමැති තනතුර මහ ඇමැති තබා ගන්නා නමුත් බස්නාහිර පළාතේ අධ්‍යාපන ඇමැතිකම තමාට තබා ගැනීමට ඉසුර කල්පනා නොකළේය. එම තනතුර ගියේ රංජිත් සෝමවංශටය. ඉසුර හා රංජිත් අතර කුමක් හෝ ආරවුලක් තිබේ. මේ නිසා ඉසුරගෙන් ලියුම් ගෙන ඉස්කෝලයට යෑමට රංජිත් සෝමවංශ වෙත එන ළමයින්ට මළාට ඉස්කෝලයක් නොලැබේ. ජනාධිපතිතුමා මේ ගැන අවධානය යොමුකළ යුතු බව අපගේ වැටහීමයි. නොඑසේනම් බස්නාහිර පළාත් සභාව නමැති අලගොඩ කුණුවී ගඳ ගසනවා ඇත.

බස්‌නාහිර පළාත් සභාව නව ගොඩනැඟිල්ලක පදිංචියට යැමට නියමිතය. ඒ අතර වැදගත් රහසක්‌ හෙළි වී තිබේ. ඒ වූ කලී එම පළාත් සභාවේ සිටින මන්ත්‍රීවරුන්ගේ පස්‌සා පැත්ත රත්තරනින් නිමවා ඇති බව ය. සමහර විට එකී පස්‌සා පැතිවලට අයත් තට්‌ටම්වලට මැණික්‌ ඔබ්බවා තිබෙන්නටත් පුළුවන. මේ රහස හෙළිදරව් වන්නේ බස්‌නාහිර පළාත් සභාවේ නව ගොඩනැඟිල්ලේ මන්ත්‍රීවරුන් 104 ක්‌ සඳහා එකක්‌ රුපියල් හයලක්‍ෂ පනස්‌දහසක්‌ වූ පුටු 104 ක්‌ පිටරටින් ගෙන්වීමට ඇණවුමක්‌ භාරදීමත් සමඟය. දවසකට පැයක්‌ දෙකක්‌ හිඳගෙන සිටීම සඳහා යොදා ගන්නා පුටුවකට මහජන මුදල් රුපියල් හයලක්‍ෂ පනස්‌දහස බැගින් ගෙවීම හෙණ ගහන අපරාධයකි. පුටු සඳහා වැය වන මුළු මුදල රුපියල් හයකෝටි පනස්‌ලක්‍ෂය ඉක්‌මවයි. එයින් සියයට විස්‌සක කොමිසක්‌ ගැහුවත් රුපියල් දහතුන් ලක්‍ෂයක්‌ එකතු වන බව සියලු දෙනා දැන ගත යුතුය. අලුත් පුටු ගෙන්වන කතාව බස්‌නාහිර පළාත් සභාවේ සියලු මන්ත්‍රීවරු දනිති. එහෙත් ඡේ. වී. පී. මන්ත්‍රී කණ්‌ඩායම හැර වෙන එකෙක්‌වත් ප්‍රසිද්ධියේ එයට විරුද්ධ වූ බවට ආරංචියක්‌ නැත. ලී කොට උඩ, පකිස්‌ පෙට්‌ටි උඩ, බංකු කෑලිවල හිඳ සිටි කපටිරැලකට ජීවිතයේ මුල් වතාවට රුපියල් හයලක්‍ෂ පනස්‌දහස බැගින් වටිනා පුටු මත ඉඳ ගැනීමට ලැබීම වාසනාවකි. එහෙත් අප කියන්නේ මේවා තමන්ගේ මුදලින් අත්පත් කරගත යුතු වාසනාවන්ත දේවල් මිස ජනතාවගේ බදු මුදල් කොල්ලකෑමෙන් අත්පත් කරගත යුතු දේවල් නොවන බවය. එතරම් හොඳ, කැරකෙන, සැප පහසු පුටු අවශ්‍ය අයට තමන්ගේ පෞද්ගලික මුදලින් ඒවා මිලට ගෙන පරිහරණය කිරීමේ අයිතිය පළාත් සභාව විසින් දෙනු ලැබිය යුතුය. හයලක්‍ෂ පනස්‌දහසක පුටු පිළිබඳ මීහරක්‌ තීරණය කවර මීහරකකු විසින් ගන්නා ලද්දේ ද යන්න ගැන අපට දැනුමක්‌ නැත. මේ තීන්දුවට විරුද්ධ මන්ත්‍රීන් ජ.වි.පෙ. මන්ත්‍රීන්ට අමතරව වෙනත් මන්ත්‍රීන් ද ඉන්නට ඇත. එනමුදු විරෝධය එක එල්ලේ ප්‍රකාශ කළේ ජ.වි.පෙ. බස්‌නාහිර පළාත් සභාවේ ජ.වි.පෙ. මන්ත්‍රී ලක්‍ෂ්මන් නිපුනආරච්චි ඇතුළු ජ.වි.පෙ. මන්ත්‍රී පිරිස පමණි. එ බැවින් එවැනි අයගේ දැනට තිබෙන පුටු කැඩී ඇත්නම් අලුත් පුටු මිලට ගෙන දී (සාමාන්‍යයෙන් ඉතා හොඳ දේශීය පුටුවක්‌ රුපියල් දහදාහකට අඩු මුදලකට ශ්‍රී ලංකාවෙන් මිලට ගත හැකිය.) සැප පුටු යෝජනාවට පක්‍ෂ වූ අය සඳහා පුටුව වෙනුවට උල බැගින් සිටුවිය යුතුය. එවිට මහජනතාවගේ මුදල් සහ රජයේ දේපළ අවභාවිත කිරීමේ වරදට සිංහල රජ කාලයේ දුන් දඬුවම් කිහිපයෙන් එකක්‌ වූ උල තැබීම ඉබේටම ක්‍රියාත්මක වනවා ඇත. එම උලේ ක්‍රියාකාරීත්වය අනුව බස්‌නාහිර පළාත් සභාවේ සැප පුටු ලැදි මන්ත්‍රීවරුන්ගේ පශ්චාත් භාගය රත්තරන් ද, නැත්නම් තෙල් තට්‌ටුවක්‌ සහ පේෂි තට්‌ටුවක්‌ සහිත මාංශයද යන කාරණය අවබෝධ කර ගැනීමට හැකි වනවා ඇත.
 
 ඊළඟ ප්‍රශ්නය පළාත් සභාවේ නව ගොඩනැඟිල්ලේ සභා ගර්භය තුළ තැන්පත් කිරීමට නියමිත සභාපති පුටුව සහ මේසය ය. මේ දෙක සෑදීම සඳහා විදේශීය සමාගමකට ඇනවුමක්‌ දී ඇති අතර ඒවා හැදෙන ආකාරය නැරඹීම සඳහා නිරීක්‍ෂණ චාකාවක්‌ ද සංවිධානය කර ඇත. මෙය අඩුම ගණනේ රුපියල් ලක්‍ෂ 50 ක්‌ වත් ඉක්‌මවන කොන්ත්‍රාත්තුවක්‌ විය හැකි අතර, එහි කොමිස්‌ මුදල සියයට පහළොවක්‌ වූවොත් ලක්‍ෂ හතහමාර ඉක්‌මවයි. ලංකා ඉතිහාසයේ මුල්වරට පිටරට සිටින වඩුබාස්‌ලා හමුවී මේසයක්‌ සහ පුටුවක්‌ හදන ආකාරය දැක බලා ගැනීමට තවත් රුපියල් දස ලක්‍ෂයක්‌ පමණ වැයවනු ඇත. බස්‌නාහිර පළාත් සභාවට අවශ්‍ය ගෘහ භාණ්‌ඩ සැපයීම නිසි ටෙන්ඩර් ප්‍රමිතීන්ට අනුව සිදු වී ඇති බව බස්‌නාහිර පළාත් සභාවේ මහ ඇමැති ඉසුර දේවප්‍රිය රූපවාහිනියට කියනු අපි දුටුවෙමු. රට මෙතරම් ආර්ථික ප්‍රපාතයක තිබියදී පළාත් සභාවක මේස පුටු සඳහා මෙපමණ මුදලක්‌ වැය කිරීම මහ ඇමැති ඉසුර දේවප්‍රිය විසින් අනුමත කරනු ලබන්නේ ද ඔහු වහාම ඉල්ලා අස්‌විය යුතුය. බස්‌නාහිර පළාත් සභාවේ මහ ඇමැති කමට ඉසුර දේවප්‍රිය පත් කිරීමට සහාය දීමෙන් ජනාධිපති මෛත්‍රී ඉතිහාසගත වරදක්‌ කර ඇති බව ජනතාව හිතුවොත් එය බරපතළ අවුලක්‌ ලෙස ඊළඟ ඡන්දයේදී පලදෙනවා ඇත. ඒ වරද නමැති මාර්ගය දිගේ මහ ඇමැති ඉසුර ටිකට්‌ නොගෙනම දිගටම ගමන් කර ඇති අතර කිසිදු බස්‌ හෝල්ට්‌ එකකින් බසින බව නොපෙනේ. ටිකට්‌ චෙකර්ලා පැමිණ බෙල්ලෙන් අල්ලා එළියට අදින තුරු ඔහු එසේ සිටිනවා ඇත.
 
 ඉඳගන්නා පුටුව මගින් බැබලීමට කෙනකු උත්සාහ කරනවා නම් එය ගොංකමේ උපරිම අවස්‌ථාවයි. මේ රටේ රාජ්‍ය නායකයා වන මෛත්‍රිපාල සිරිසේන සිය පැජට්‌ පාරේ ගෙදර ඇති කාර්යාලයේ පරිහරණය කරන පුටුවට වැඩිම වුණොත් රුපියල් පහළොස්‌ දහසක්‌ වැය කරන්නට ඇති. මහින්ද රාජපක්‍ෂගේ කාර්යාලයේ කවදත් තිබුණේ කුෂන් කරන ලද පැරණි ලී පුටුවකි. අගමැතිතුමා ද අලුත් ගෘහ භාණ්‌ඩ ගැන නොතකයි. රාජපක්‍ෂ යුගයේ තිබූ අතිශය සංකීර්ණ අරලියග මන්දිරයේ අද ඉතාම සරල අගමැති නිවසක්‌ බවට පත් වී ඇති අතර අගමැති වික්‍රමසිංහ අලුත් ගෘහ භාණ්‌ඩ සඳහා කිසිදු මුදලක්‌ වැය කර නැත. මහ ඇමැති ඉසුර දේවප්‍රිය අහිංසක මිනිසෙකි. පළාත් සභාවේ පුටු සඳහා රුපියල් හයලක්‍ෂ පනස්‌දහ බැගින් වැය කිරීමේ වැඩ පිළිවෙළ ඔහුගේ අහිංසක මොළය පසුකරගෙන ගිය කපටියකුගේ වැඩකි. බස්‌නාහිර පළාත් ආණ්‌ඩුකාර හේමකුමාර නානායක්‌කාර මේ Deal එක තාවකාලිකව අත්හිටුවා ඇත. ඒ සම්බන්ධයෙන් අපගේ තාවකාලික ස්‌තුතිය පළකරමු.
 
 (බස්‌නාහිර පළාත් සභාවේ හීනමානී ව්‍යqහය හෙට කියවන්න.)

ලංකා ඉතිහාසය විසින් පහල කරන ලද තඹ සල්ලි භාගයක් තරම්වත් නොවටිනා, මස් බරට පමණක් වටිනා ප‍්‍රවාහන ඇමැතිතුමකු මේ මොහොතේදී අපට සිටී. ඔහු නිමල් සිරිපාල ද සිල්වාය. ඔහු ප‍්‍රවාහන ඇමැති බවට පත්වීමෙන් පසු දුම්රිය ස්ට‍්‍රයික් කිහිපයක් සිදු වූ නමුදු ඒවා සමථයට පත් කරනු තබා එසේ කිරීමට කල්පනා කරනු පිණිසවත් මොළයක් ඔහුට නොවීය.

මුදල් ගනුදෙනුවක් සම්බන්ධයෙන් කාන්තාවක සමඟ ඇති වූ වචන හුවමාරුවකින් පසු තිරය ඔසවා වැඩිහිටියන්ට පමණක් සීමා වූ සජීවී දර්ශනයක් ඉදිරිපත් කළ මහතකු කළුතර වැඩබලන මහෙස්ත‍්‍රාත්තුමා විසින් රිමාන්ඞ් කරනු ලැබ තිබේ. මෙහිදී අප තිරය වශයෙන් හඳුන්වන්නේ පෙරකී මහතා ඇඳ සිටි සරම ය. මෙය 4 වැනිදා සිදු වූවකි.
 
 පස් හැවිරිදි පෙර පාසල් දැරියක බරපතළ ලෙස ලිංගික අපයෝජනයට ලක් කළ හතළිස් හය හැවිරිදි තිරිසන් අංකල් කෙනකු කොස්ගොඩ පොලිසිය මගින් 5 වැනිදා අත්අඩංගුවට ගත් බව අපට දැනගන්නට ලැබිණ. පොලිස් පහරදීම්වලට අප විරුද්ධය. එහෙත් මෙවැනි කාලකණ්ණින් කෝටුමස් කිරීමේ බලය පොලිසියට ලබා දිය යුතුය. දැරිය පුංචි නිසාත් ඇගේ කට උත්තරවල පරස්පරයක් තිබිය හැකි නිසාත් නඩුව ඔප්පු කර ගැනීමට බැරි වීමෙන් මෙවැනි නීචයන් උසාවියේදී නිදහස් වන නිසා එක පිට එක තබා තලා ඔවුන් පොලිසියේදී ම පුස්සන් බවට පත්කිරීම ජාතික වගකීමකි. මේ පුවත දිනපතා ‘දිවයිනේ’ පළවුවද, නීච ¥ෂකයාගේ නම සඳහන් වී නැත. එයට හේතුව මාධ්‍ය සදාචාරය නමැති ගොං පිරුවටයයි. අපරාධයක් උසාවියට ගොස් නඩුකරයක් බවට පත් කරන තුරු විත්තිකරුවන්ගේ නම් මාධ්‍ය මගින් ප‍්‍රසිද්ධ කිරීම නුසුුදුසු බව මාධ්‍ය සදාචාරය නමැති ගොං පිරුවටය මගින් අපට බල කරනු ලැබ ඇත. මේ පිරුවටය උස්සා බැලූ විට අපට දැකගන්නට ලැබෙන්නේ කළුතර මහතා විසින් ප‍්‍රදර්ශනය කෙරුණු වැඩිහිටියන්ට ම පමණක් සීමා වූූ උපකරණ සමූහය වැනි අසභ්‍ය දර්ශන සමූහයකි. වසර දෙදහස් පන්සියයක ඉතිහාසයක් ඇති නමුත් තවදුරටත් ධර්ම රාජ්‍යයක් නො වන ලංකාව වැනි රටක සිටින අප ස්ත‍්‍රී ¥ෂක විත්තිකරුවන්ගේ නම් සඟවන මාධ්‍ය සදාචාරයට පයින් ගසා එළවිය යුතුය. ඉන්පසු මෙබඳු ලිංගික අපරාධකාරයන්ගේ නම් ප‍්‍රසිද්ධ කර උන් සමාජයේ ගල් පහරට ලක්කළ යුතුය. කැරලිකරුවන් විසින් පාලනය කරනු ලබන සෝමාලියානු ප‍්‍රදේශයක ස්ත‍්‍රී ¥ෂකයකුට දඬුවම් දෙන ආකාරය මෙයට කලකට පෙර අන්තර්ජාලය ඔස්සේ ප‍්‍රචාරය විය. ¥ෂකයාගේ වයස අවුරුදු තිහක් පමණ වූ අතර ¥ෂණයට ලක් වූයේ අවුරුදු පහළොවක පමණ වයසේ වූ දැරියකි. කැරලිකරුවන් විසින් නිරුවත් කරනු ලැබූ ¥ෂකයා පිට්ටනියක් මැදට ගෙනෙනු ලැබේ. ඉන් පසු ¥ෂණයට පත් වූ දැරිය ද එතැනට ගෙන්වා ඇය ඉදිරියේ ම ඔහුගේ මෙවලම් කපා දමනු ලැබේ. ¥ෂකයා විනාඩි කිහිපයක් වෙවුලමින් සිට මියයන්නේය. මෙතැනදී කාරණා දෙකක් සම්පූර්ණ වෙයි. පළමුවැන්න තමාට සාධාරණයක් වූ බව අසරණ දැරිය විශ්වාස කිරීමය. කඩාවැටී තිබූ ඇගේ ආත්ම ශක්තිය සහ චිත්ත ධෛර්යය බව එවිට නැඟ එයි. දෙවනුව බලා සිටින මිනිසුන්ට මෙය ඉතා හොඳ පාඩමකි. ස්ත‍්‍රී ¥ෂකයාට දෙන දඬුවම මොන තරම් බරපතළ සහ වේදනා සහගත දෙයක් ද යන්න පේ‍්‍රක්‍ෂකයන්ට වැටහෙයි. මෙය අපරාධ අඩු වීමට හේතු වෙයි. කෙසේ වුවද කැරලිකරුවන් විසින් පාලනය කරන සමාජයක හැර වෙන අන් තැනක මෙවැනි ශල්‍යකර්ම පරිහරණය කළ නො හැකි ය.
 
 ශ‍්‍රී ලංකාවේ ළමයින් ලිංගික වශයෙන් අපයෝජනය කිරීම අප හිතනවාට වඩා බරපතළය. අන්තර්ජාලයට පිවිස ජයසකා ිැං ්ඉමිැ සබ ීරස ක්බන් යනුවෙන් ටයිප් කළ විට මේ පිළිබඳ තොරතුරු විශාල වශයෙන් ගලා එන්නට පටන් ගනී. රද්ර නමැති වෙබ් අඩවියක පළ වූ එවැනි සත්‍ය කතාවක් මෙසේය. මෙරට බාල වයස්කාර ගැහැනු දරුවකු අපයෝජනය කිරීමට සම්බන්ධ පුද්ගලයන් හයදෙනෙක් වසර 2016 ජුලි 20 වැනිදා පොලිස් අත්අඩංගුවට පත් වූහ. මේ බව පුවත්පත්වල ද පළවිය. ඒ වූ කලී මාතර දෙරණගල වතු යායක පදිංචි ‘සඳලිි නමැති හත් හැවිරිදි දැරියගේ අපයෝජනය කිරීම පිළිබඳ ශෝකජනක කතාවය. ඇගේ මාපියෝ වතු කම්කරුවෝ වූහ. එබැවින් ඇය දිවා කාලයේදී කල්ගත කළේ සිය සහෝදරයාගේ සෙවණේ ය. දිනක් සහෝදරයාගේ මිතුරකු පැමිණ ඔහුගේ අනුදැනුම යටතේම කුඩා සඳලි ¥ෂණය කළේය. මේ සිද්ධියෙන් කුඩා දැරිය මහත් සේ සන්ත‍්‍රාසයට පත් වූවාය. ඒ බැවින් ඇය සිය දෙමාපියන්ට මේ ගැන කිසිවක් කීවේ නැත. සඳලි දස හැවිරිදි වියට පත්වන විට වතු යාය පුරා නරක කතාවක් පැතිර ගියේය. ඒ වූ කලී සඳලි ¥ෂණය වූ දැරියක බවය. මේ අනුව වතු යායේ සේවකයෙක් ඇය ¥ෂණය කළේය. ඊළඟට තවත් පිරිස් එම ක‍්‍රියාවලියට එකතු වූහ. ක‍්‍රමයෙන් ඇය ¥ෂණය කළ නීච පිරිමින් ගණන හයක් හෝ හතක් බවට පත් විය. ඉන්පසු වතු කම්කරුවන් දෙදෙනෙක් ඇය ගෙන ගොස් බස් කොන්දොස්තර කෙනෙකුට වික්කාහ. ඇය අකුරැුස්ස හෝටලයකට ගෙන ගිය කොන්දා එහිදී ඇය විකුණන්නට පටන් ගත්තේය. මේ අනුව සඳලි දකුණු පළාතේ හෝටලයෙන් හෝටලයට ගෙන යනු ලැබුවාය. කොන්දා හැට පැන කට බිම ඇනුණු නාකි පිරිමින්ට ද ඇය වික්කේය. ඉන් පසු ඒ බව හෙළි කළොත් ඇය මරණ බවට ද තර්ජනය කළේය.

දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව පාඩු ලැබීමේ වගකීම ආණ්ඩුව අත්දෙකෙන්ම භාරගත යුතුය. බලයට පත්වූ සෑම ආණ්ඩුවක්ම බලය රැකගැනීම වෙනුවෙන් සමස්ත රාජ්‍ය සේවයම දේශපාලණීකරණය කිරීමේ විපාක අවසානයේ විඳින්නට සිදුව ඇත්තේ රටේ පොදු ජනතාවටය.

kandos18

අද දිවයින

සිනමා කලා

kasuni250

නවලිය

kawmini250

දියග

viatnaam250

මීවිත

nilminit250

More Articles