Divaina - Kathuwakiya

e5

The Island The Island Nawaliya Vidusara e-Paper Classifiedsරාහු කාලය

Divaina BillPayment Banner

 කොරෝනා වෛරසය පරාජය කිරීම  ආණ්ඩුවට පමණක් තනිව කළ හැකි කාර්යයක් නොවේ. ඒ සඳහා සියලූ පුරවැසියන්ගේ දායකත්වය ලැබිය යුතුය. ඒ සඳහා සමාජ දුරස්ථභාවය පවත්වා ගනිමින්, මෙතෙක් පවත්වාගෙන ආ සෞඛ්‍ය පිළිවෙත් අඛණ්ඩව ඉදිරියට ගෙන යෑමට අප වග බලා ගත යුතුය. දෙවැනි කොරෝනා රැුල්ල පරාජය කිරීමට ඒ හැර වෙනත් ක‍්‍රමවේද නොමැත.

මහ බැංකු නිලධාරීන් සමග පැවැත් වූ සාකච්ඡුාවකදී ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා එම නිලධාරීන්ට ‘සැරෙන් කතාකිරීම’ එසේත් නැතිනම් දෙහි කැපීම දැඩිව ජනතා අවධානයට ලක් වී ඇත. එසේම, එය මෙරට රාජ්‍ය සේවය පත්ව තිබෙන තැන ගැන ලෝකයට කියාදීමක් වන අතර, අනෙකුත් රාජ්‍ය ආයතන, රාජ්‍ය සේවකයන්ට වටිනා ආදර්ශයක් හා අවවාදයක් ලෙස ද මෙය හඳුන්වන්නට පුළුවන. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ජනාධිපතිවරයා ලෙස පත්වී පසුගිය මාස 8 තුළ කිසිදු අවස්ථාවක මෙවන් ආවේගශීලී ආමන්ත‍්‍රණයක් කරනු අප දැක නැති අතර, ඉවසීමටත් සීමාවක් තිබේය යන්න හෙතෙම මෙයින් විද්‍යමාන කරයි.
 
 එනමුත් ජනතාව එතුමන්ගෙන් මෙවන් ප‍්‍රතිචාරයක් බලාපොරොත්තු වූයේ මීටත් හුඟක් කළිනි. ඒ මහ බැංකුවට පමණක් නොවේ. එක තැන පල්වී ජරාජීර්ණ වී, දුගඳ හමන සමස්ත රාජ්‍ය සේවයේ සැබෑ මහජන සේවයක් ජනතාව අපේක්ෂා කරන්නේ කලක පටන්ය. රාජ්‍ය සේවකයින්ට වරෙක එකවර රුපියල් 10,000 කින් පඩි වැඩි වුණත් සැබෑ මහජන සේවාවක් නම් ජනතාව පැත්තෙන් ලැබුණේද යන්න අපි ඔවුන්ගෙන් අසන්නට කැමතිය. එසේ හෙයින් රටට නව ජනාධිපතිවරයා පත්වූ දින සිටම ඊට ධනාත්මක වෙනසක් ලැබේවිය යන්න ජනතාව අපේක්ෂා කළ දෙයකි. නොහොත් අල්ලසින්, දූෂණයෙන්, කම්මැලිකමෙන්, ඇල්මැරුණු, ඔද්දල් වුණු රාජ්‍ය (ජනතා) සේවය කකුල් දෙකෙන් සිටුවීම අප කාගේත් බලාපොරොත්තුව විය.
 
 එසේම, රාජ්‍ය තන්ත‍්‍රයේ සම්ප‍්‍රදායක රාමුව වෙනස්කිරීම ද පහසු කටයුත්තක් නොවන බව අපි අත්දැකීමෙන් දනිමු. විටෙක මේවාට අත තැබීම සියතින් ගෙල සිඳගැනීමකි. නොහොත් වැඩවර්ජන රැුල්ලකට මුලය. ඒ තරමටම රාජ්‍ය සේවය ප‍්‍රශ්න විසඳන්නට යන්නේ වෘත්තීය සමිති නමැති බිල්ලා එළියට දමාගෙනය. ජනතාවගේ ජීවිතය පවා බිල්ලට දීමෙනි. බස්කාරයන්ගේ, දුම්රිය සේවයේ, තැපැල් හා තවත් මෙකී නොකී සේවාවල තත්ත්වය එබඳුය. මේ තුළ බොහෝ විට ඇත්තේ සැබෑ වෘත්තීය අරගලවලටත් වඩා දේශපාලන වුවමනා එපාකම්ය. ආණ්ඩු පෙරළීමේ හෝ ආණ්ඩු වෙනස්කිරීමේ වුවමනාය. නැතහොත් ජනාධිපතිවරයා හෝ වෙනත් අයකු අපහසුතාවට පත්කිරීමේ වුවමනාවන්ය.
 
 ඒ බව ජනාධිපතිවරයා මහ බැංකුකරුවන්ගේ රැුස්වීමේදී ඉතා හොඳින් අවධාරණය කළ බව අපගේ අදහසයි. කොවිඞ් වසංගතයෙන් ඇද වැටුණු රටේ ආර්ථිකය යළි ගොඩගැනීමේ දැවැන්ත අභියෝගයට රජය (රට) මුහුණ පා ඇති මේ මොහොතේ ජනතාවට සහන දෙන්නට ජනාධිපතිවරයා ක‍්‍රියා කළත්, ඒ කිසිවක් ඉටු නොකරන්නේ මහ බැංකු නිලධාරීන් බව පවසන ජනාධිපතිවරයා, එසේ කරන්නේ තමන් අපහසුතාවට පත් කරන්නට දැයි ප‍්‍රශ්න කරයි. මහ බැංකු කොල්ලකන තුරු බලාසිටි නිලධාරීන්ම තවමත් රජයේ ආර්ථික තීන්දු ගැනීම ගැන ද මෙහිදී ජනාධිපතිවරයා සිය අප‍්‍රසාදය පළ කරයි.
 
 සැබවින්ම පුද්ගලයින් ලෙසද, කර්මාන්ත, ආයතන වශයෙන් ගත්තද දරුණු ආර්ථික අවපාතයකට රට පත්ව ඇති මොහොතක අවශ්‍යව ඇත්තේ සුළු හා මධ්‍ය පරිමාණ වෙළෙඳ, කර්මාන්ත අංශ ප‍්‍රධාන කරගත් වේගවත් ආර්ථික පිබිදීමක් හා ඊට රජයෙන් ලබා දෙන සහන පැකේජයකි. එනමුත් අපේ රටේ බැංකු ක්ෂේත‍්‍රය සිටියේ ඊට හරිහැටි විසඳුමක් නොමැතිව අඳුරේ අත පත ගාමිනි. ඊට නිසි ප‍්‍රතිචාරය ජනාධිපතිවරයා පළ කරන්නේ පසුගිය කාලයේ පැවැත්වූ බැංකු ඇතුළු විවිධ ක්ෂේත‍්‍රවල සාකච්ඡුා වට ගණනාවකට පසුවය. එහෙත්, තවමත් රට එක තැනමය. ජනතාව බණින්නේ ජනාධිපතිවරයා ඇතුළු ආණ්ඩුවටය. සැබවින්ම ජනතාව නව පාලකයකුට පාලන බලය දෙන්නේ රටේ ඉදිරිය පිළිබඳ දහසකුත් බලාපොරොත්තු ඇතිවය.
 
 එසේ හෙයින් ජනාධිපතිවරයාගේ ඉහත සෘජු කතාව හා ක‍්‍රියාමාර්ග ගැන ජනතාව පසුවන්නේ පස්වනක් ප‍්‍රීතියෙනි. එනමුත් ලබ්බට තැබූ අත පුහුලටත් තැබීම අත්‍යවශ්‍යමය. මෝටර් රථ ප‍්‍රවාහනයට, ගුවන් තොටුපළට ජනාධිපතිවරයා සිදු කළ හදිසි ජනතා සේවා විමර්ශන අනෙකුත් රාජ්‍ය ආයතන වෙතද සිදු විය යුතුය. එසේ සිදුකර රාජකාරිය මගහරින පල් හොරුන්, පිං පඩිකාරයින් එළවා දැමිය යුතුය. ජනතාව අපේක්ෂා කරන කකුල් දෙකෙන් සිටගත් ජනතා සේවයක් ලැබෙන්නේ එවිටය. ඒ සඳහා රට නැගිටින මේ මොහොත හැර තවත් අවස්ථාවක් නැත.
 

මීට දින දහයකට පමණ පෙර ජාතික ත‍්‍රිරෝද රථ සංගමයේ සභාපති සුනිල් ජයවර්ධන, නුගේගොඩ මිරිහානේ චැන්මිල් ඉන්වෙස්ට්මන්ට්ස් සමාගමේ ගේට්ටුවේ ගසා මරා දැමීම සම්බන්ධයෙන් ශ‍්‍රී ලංකා ෆිනෑන්ස් සමාගම් සංගමය (The Finance Houses Association of Sri lanka)  විසින් හෙළා දැකීමේ නිවේදනයක් නිකුත් කර තිබේ. එම නිවේදනයේ සඳහන් වන අන්දමට චැන්මිල් ඉන්වෙස්ට්මන්ට්ස් සමාගම හොර කොම්පැනියකි. එනම් ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුව විසින් ප‍්‍රකාශයට පත්කර ඇති විධිවිධානවලට අනුකූල නොවන ලෙස පිහිටුවා ක‍්‍රියාත්මක කළ සමාගමකි. ශ‍්‍රී ලංකා ෆිනෑන්ස් සමාගම් සංගමයට මහ බැංකුවේ බලපත‍්‍රලාභී ෆිනෑන්ස් කොම්පැනි හතළිස් එකක සාමාජිකත්වයක් තිබේ. එම සංගමය කියන පරිදි කොවිඞ් 19 ව්‍යසන සමය තුළ ස්වකීය ෆිනෑන්ස් පහසුකම් ලබාගත් පුද්ගලයන් පන් ලක්ෂයකට සහන සැලසීමට පෙර කී සාමාජික ෆිනෑන්ස් සමාගම් හතළිස් එක පියවර ගෙන ඇත. මෙහිදී අප ශ‍්‍රී ලංකා ෆිනෑන්ස් සමාගම් සංගමයට වැදගත් කාරණයක් කියමු. සීසර්වරුන් නමැති මැර කල්ලි සම්පාදනය කිරීම මුලින්ම කළෝ මේ රටේ ඇතැම් බලපත‍්‍රලාභී ෆිනෑන්ස් කොම්පැනිකාරයෝය. චැන්මිල් ඉන්වෙස්ට්මන්ට්ස් සමාගම, අරතොට ෆිනෑන්ස් සමාගම, මේතොට වැනි ෆිනෑන්ස් සමාගම වැනි හොරකොටු බිහිවන්නේ බලපත‍්‍රලාභී ෆිනෑන්ස් කොම්පැනි බිහිවුණාට පසුවය. මේ රටේ නීත්‍යනුකූල බලපත‍්‍රලාභී ෆිනෑන්ස් කොම්පැනි වැඩි හරියක සීසර්ලා ඇතැම් ගෙවල්වලට කඩා පැන ඒ ගෙවල්වල මිනිසුන් ගෙවීමේ පහසු ක‍්‍රමයට ලබාගත් ගෘහ භාණ්ඩ, ටී. වී, ශීතකරණ යනාදිය පැහැරගෙන ගියේ ඒ ගෙවල්වල සිටින දරුවන් සහ මව්වරුන් හඬව හඬවාය. පසුකාලයේදී බිහිවූ චැන්මිල්, අරතොට, මේතොට වැනි හොරකොටු සීසර් කල්ලි යවා ත‍්‍රී වීලර් ඉස්සුවේ ස්වකීය බලපත‍්‍රලාභී පූර්වගාමීන් කළ දේවල් දිහා බලාගෙනය. මේ නීච, අධම, මංකොල්ලයට එරෙහිව ශ‍්‍රී ලංකා ෆිනෑන්ස් සමාගම් සංගමය මේ දක්වා කර ඇත්තේ කුමක්ද? අපගේ වැටහීම නම් මේ මංකොල්ලකරුවන් නොදැක්කා සේ එම සංගමය කටයුතු කළ බවයි. එහෙත් වැඬේ පත්තු වූ විට ඔවුහු චැන්මිල් ඉන්වෙස්ට්මන්ට්ස් සමාගම හොර සමාගමක් බව කියමින් ගේට්ටුවේ ගසා මරා දැමූ සුනිල් ජයවර්ධනගෙන් වීසි වුණු ලේ පැල්ලම් තම ඇෙඟ්ත් ගෑවී ඇත්දැයි සිතා කලබලයට පත්ව සිටිති. හොරකොටු සහ හොරකොටු නොවන ෆිනෑන්ස් සමාගම් දෙගොල්ලෝ අතරම සීසර් මැර කල්ලි සිටිති. චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ජනාධිපතිතුමියගේ බලගතු ආධාරකාරයකු වූද, පසු කාලයේදී ඇගේ ආරක්ෂක නිලධාරියකු හැටියට පත් කිරීම සඳහා පොලිසියට බඳවාගනු ලැබුවා වූද, නොම්බර එකේ ස්ත‍්‍රී ¥ෂකයකු, මිනී මරුවකු වූද, බැද්දගානේ සංජීව නමැත්තාද එක්තරා කාලයක ලීසිං කොම්පැනියක වාහන සීස් කරන්නකු ලෙස සාපරාධී ජීවිතයක් ගත කළේය. බැද්දගානේ සංජීව යන නම අද ක‍්‍රමයෙන් මිනිසුන්ගේ සිත් තුළින් අතුරුදන්ව තිබේ. අපරාධයක් කල් ගත වන විට ඉතා ක‍්‍රමාණුකූල ලෙස කාලයේ වැලි තලාවෙන් වැසී යයි. වැඩිදෙනා නොදන්නවාට මෙයට කලකට පෙර මේ රටේ ජීවත් වූ කොන්ත‍්‍රාත් අපරාධකරුවන් වැඩිදෙනා සයිඞ් බිස්නස් එකක් ලෙස වාහන සීස් කිරීමේ රස්සාව කළහ. සොත්ති උපාලි, කඩුවෙල වසන්ත, මෝර සුනිල්, මාළු නිහාල්, නාවල නිහාල් වැනි ගිය ශත වර්ෂයේ අවසන් දශක දෙකට අයත් සියලූ අපරාධකරුවෝ එක්කෝ සීසර් වැඬේ සයිඞ් ඒකෙන් කළ අය වෙති; නොඑසේ නම් සීසර් වැඬේ ලොකුවටම කර සෙසු අපරාධ සයිඞ් බිස්නස් ලෙස කළ අය වෙති. පෙර කී අපරාධකරුවන් වැඩි දෙනා සිටියේ මේ රටේ දේශපාලනඥයන් සමගය. අප ඊයේ මේ තීරුව මගින් සාකච්ඡුා කළ පරිදි වාහන සීස් කිරීම නීත්‍යනුකූල බවට මතයක් රට පුරා පැතිර තිබිණි. මෙය මං පැහැරීමක් හෝ ගෙට පැන බඩු කොල්ලකෑමක් ලෙස දැකීමට පොලිසියට පවා හැකියාවක් හෝ වුවමනාවක් තිබුණේ නැත. වාහන සීසර්ලා මාෆියාවක් ලෙස හැඳින්වීමේ පුරුද්දක් මේ දිනවල ඇත. මාෆියාව යනු මෙයට අවුරුදු සීයකට ආසන්න කාලයක සිට ඉතාලියේ සිසිලි ¥පතේ ඇතිවූ සාපරාධී එකමුතුවකි. මේ අපරාධකරුවෝ වැදගත් පවුල්වලින් පැවතෙන ධනවත් අය වූහ. දෙදාස් පන්සීයක සාපරාධී සාමාජිකත්වයක් තිබූ එම මාරක එකමුතුව ඉතාලියේ මෙහෙයුම් සිදු කිරීමෙන් නොනැවතී ඇමරිකාව, වැනිසියුලාව, කැනඩාව සහ දකුණු අප‍්‍රිකාව දක්වා පැතිර ගියේය. සිසිලි මාෆියාවේ ප‍්‍රධානීන් වූ සිසාරේ මැන්සෙලා, කැල්සෙඩෝනියෝ ඩිපීසා, ඩොන් විටෝ කොර්ලියානෝ වැනි අය කවදාවත් දුප්පතකුගේ ගේකට පැන රේඩියෝවක් පැහැරගෙන පලා ගියේ නැත. දුප්පතකුගේ බයිසිකලයක් හොරකම් කළේද නැත. එසේ බලන කල මේ රටේ ලීසිං කොම්පැනිවල සිටින සීසර් හිඟන්නන් ලීසිං මාෆියාවක් ලෙස හැඳින්වීම ඔර්ජිනල් මාෆියා සංවිධානයට කරන නිග‍්‍රහයකි. සුනිල් ජයවර්ධන ඝාතනය, ඇතැම් ලීසිං ක‍්‍රියාන්විත වලදී වාහන හිමියන් අපහරණය වීම යනාදිය හෙණ ගහන අපරාධයක් බවත් හෙණ වැදිය යුතු තැන් ගැන අද සාකච්ඡුා කරන බවත් අපි ඊයේ මේ තීරුව අවසන් කරමින් කීවෙමු. එහෙත් දැනට ඒ ගැන සාකච්ඡුා කරනු නොලැබේ. අපරාධකරුවන්ට එරෙහිව හෙණ සංවිධානය කරදීම ස්වභාව ධර්මය විසින් භාරගත් බව දැනගන්නට තිබේ.

”වාහන සීස් කිරීම” නමැති කටයුත්ත ගැන 1977 ට පෙර මේ රටේ ජනයා කිසිසේත්ම පාහේ අසා තිබුණේ නැත. ඒ වනවිටත් ශ‍්‍රී ලංකාව පැවතුනේ ගැමි රාජ්‍යයක් ( Rural State) ලෙසිනි. මෝටර් රථ සහ මෝටර් බයිසිකල් යම් ප‍්‍රමාණයකට හෝ තිබුණේ නගරාශ‍්‍රිතව පමණි. ගොන් කරත්ත, බර කරත්ත, අත් කරත්ත, අත් ට‍්‍රැක්ටර්, බොඩිය බිමට කඩා හැලෙන ලොරි, අත තැබූ විට මගියාට පිටගැස්ම හැදෙන තරමට මළකඩ කෑ ලං.ග.ම බස්, පා පැදි යනාදිය පමණක් ගැමි සමාජය තුළ රථ වාහන ලෙස පෙනී සිටියේය. දුර ගම්වල පොදු ප‍්‍රවාහනය සිදුකරන ලද්දේ පරණ වෑන් තුළ හරස් අතට ලී බංකු දමා මගීන්ට ඒවායෙහි ඉඳගෙන යෑමට සැලැස්වීමෙනි. මෙය කොන්දට සහ තට්ටම් දෙකට දස වධ දුන් දණ්ඩනයකි. අයිතිකරුවන් මේ කසිකබල් වාහන ගෙන තිබුණේ ෆිනෑන්ස් නොකර, අතේ තිබූ මුදලිනි. එකල බහුතර ජනයා ෆිනෑන්ස් ගැන කිසිවක් දැන සිටියේ නැත. නගරයේ සිටි ධනවතා පවා අතේ තිබූ මුදලින්ම වාහන ගැනීමට පුරුදුව සිටියේය. 1977 න් පසු විවෘත ආර්ථිකය විසින් මේ රටේ පොදු ජනතාවගේ සාක්කු මෙහෙයවන්නට පටන් ගැනීමත් සමගම ෆිනෑන්ස් සංකල්පය ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් රට පුරා පැතිර ගොස් කුස්සියට පමණක් නොව කක්කුස්සියටද ඇතුළු විය. 1990 වනවිට ශ‍්‍රී ලංකාව ලීසිං සාගරයක් බවට පත්විය. ලීස් කළ නැව් ඒ සාගරයේ එකිනෙක හැප්පෙමින් ගමන් කළේය. එකල ලීස් කර වාහනයක් ගැනීම එතරම් පහසු දෙයක් නොවේ. ඩොකියුමන්ට් රැුසක්, ගැරන්ටර්ලා දෙදෙනෙක්, පඩි වාර්තා හයක් සහ ලීස් කර ගන්නා වාහනයේ වටිනාකමෙන් සීයට පනහක් පමණවත් වන ඩවුන් පේමන්ට් එකක් එකල වාහනයක් ලීස් කිරීමේදී අවශ්‍ය විය. මෙය දුෂ්කර ව්‍යායාමයක් වූ නිසා මිනිස්සු ලීසිං පහසුකම් යටතේ බඩු ගැනීමට මඳක් පැකිලූනාහ. වසර දෙදාහ වනවිට සුරුට්ටු කඩ, බුලත් විට කඩ සහ මාළු කඩ තරමටම ෆිනෑන්ස් කොම්පැනි ද බහුල විය. මේ තරගය තුළදී සීයට පනහේ හෝ සීයට තිහේ ඩවුන් පේමන්ට් එක වෙනුවට වාහනයේ පළමුවැනි වාරිකය සහ අවසන් වාරිකය පමණක් ගෙවා එක ගැරන්ටර් කෙනකුගේ සහභාගිත්වයෙන් ජනතාව වෙත වාහන මුදා හැරීමට ෆිනෑන්ස් කොම්පැනි කටයුතු කළේය. ලංකාවේ පොදුජන මානසිකත්වයේ ශෝකජනක පැත්තක්ද තිබේ. ඒ ශෝකජනක මානසිකත්වයට අනුව සමහරු වාහන ගන්නේ එසේ කිරීමට හැකියාවක් තමන්ට ඇති නිසා නොව අල්ලපු ගෙදර මිනිහා හෝ කන්තෝරුවේ යහළුවකු හෝ වාහනයක් ගැනීම නිසා ඇතිවූ පෙළඹවීම මතය. මෙසේ වාහන ගත් අයට ඒවායේ වාරික ගෙවා ගැනීමට නොහැකි වීමෙන් විශාල අභාග්‍යයක් උදාවිය. අයිතිකාරයා වාහනයේ වාරික ගෙවීම හිඟ හිටවූ කල්හි ඔහු වාහනය එලවාගෙන යනවිට ඒ පසුපස හඹාගෙන ගිය සීසර්ලා සිය වාහනය හරස්කොට, ඔහුගේ වාහනය නවත්වා, එය වටකොට, ඔහු බෙල්ලෙන් අල්ලා එලියට ඇද, ඔහුට පහරදී, බිම දමා පාගා, වාහනය උදුරාගෙන පලා ගියහ. මෙවැනි විපත් වලට පත් වැදගත් මහත්වරුන් ඉරුණු කමිස සහ ගැටය හිරවුණු ටයිපොලූ සහිතව ගිනි අව්වේ මහ පාර මැද ලේ පෙරාගෙන බලා සිටිනු අපද දැක ඇත. මේ නීච කාලකන්නි සීසර් සංස්කෘතියට එරෙහිව කිසිදු රාජ්‍ය ආයතනයක් ක‍්‍රියාත්මක වුණේ නැත. එයට හේතුව අයිතිකරුට පහරදී සීසර්ලා විසින් වාහන පැහැර ගනු ලැබීම නීතියේ කොටසක් ලෙස සියලූදෙනා සිතාගෙන සිටීමය. ඇතැම් විට එය එසේ යැයි පොලිසිය පවා සිතන්නට ඇති.
 
 ‘සීස්’ කළ වාහනයක් ආපසු ලබා ගැනීම ලෙහෙසි නොවේ. ඒ සඳහා හිඟ වාරික සියල්ලම දඩ පොලීද සමග ගෙවිය යුතුය. ෆිනෑන්ස් කොම්පැනි වැඩි හරියක හිඟ පොලී සහ දඩ පොලී යනු ගිනි පොලීය. ලීස් කළ වාහනය පැහැර ගැනීමෙන් පසු එය අංගනයක ගාල්කර තබන බැවින් එය ආපසු ලබා ගන්නා විට අංගන කුලියක්ද වාහන අයිතිකරු ගෙවිය යුතුය. මෙය සාමාන්‍යයෙන් දවසකට රුපියල් පන්සීයක් පමණ වේ. සමහර ෆිනෑන්ස් කොම්පැනි දවස් හත පැන්න පසු මාසයටම අංගන කුලිය අය කළේය. මීට අමතරව සීසිං ගාස්තු යනුවෙන් මුදලක්ද ගෙවිය යුතුය. ඒ වූ කලී අයිතිකරුට පහරදී ඔහුගේ කටේ දත් කඩා, අත පය කරකවා, බිම දමා පාගා, කමිසය ඉරා, කලිසම පහළට ඇද, වාහනය පැහැර ගැනීම සඳහා සීසර්වරුන් ලෙස සැලකෙන දාමරිකයන් අය කරන මුදලය. මෙය ත‍්‍රිරෝද රථයකට නම් රුපියල් පන්දාහකි. මෝටර් රථයකට නම් රුපියල් දහඅටදාහේ සිට තිස්දාහකි. ප‍්‍රයිවට් බස් එකකට හෝ ලොරියකට නම් රුපියල් පනස් දාහකි. ඒ අතර මේ කාරණය ගැනත් සිතා බලන්න; පැහැර ගත් වාහනය අංගනයේ තබා ආපසු රැුගෙන එන විට එහි හෙඞ් ලයිට් ගලවාගෙනය. වාහනය තුළ තිබෙන රේඩියෝ සෙට් එක ගලවාගෙනය. සයිඞ් කණ්නාඩි සහ රිවර්ස් කැමරා ගලවාගෙනය. මේවා කරන්නේ ෆිනෑන්ස් කොම්පැනියට අයත් අංගනය පාලනය කරන කොල්ලකරුවන් විසිනි. මෙය හෙණ ගහන අපරාධයකි. (මේ අපරාධය සහ හෙණ වැදිය යුතු තැන් ගැන හෙට සාකච්ඡා කරමු)

seeesaකෙනකු ෆිනෑන්ස් සමාගමක් හරහා මිලට ගන්නා වාහනයක වාරික ගෙවීම අතපසු වන අවස්ථාවක ෆිනෑන්ස් සමාගමක් හැසිරිය යුත්තේ රටේ පවතින සාමාන්‍ය නීතියට අනුවය. ඒ අනුව ෆිනෑන්ස් සමාගම විසින්, ගෙවීම් අතපසු කෙරුණු වාහනය තිබෙන ප‍්‍රදේශයේ පොලිසියට ගොස් ඒ පිළිබඳව පැමිණිල්ලක් කොට වාහනය ලබා ගත් අය වෙතින් එය ඉල්ලා සිටීම සඳහා වාහනය තිබෙන ස්ථානයට යන බව ප‍්‍රකාශ කළ යුතුය. එවිට වාහනය තිබෙන පරිශ‍්‍රයේ නීතිය හා සාමය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා පොලිස් නිලධාරියකු හෝ පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනකු පැමිණිලිකාර ෆිනෑන්ස් සමාගමේ නියෝජිතයන්ට ලබා දීමට පියවර ගනු ලැබේ. 

සිනමා කලා

saranga250

නවලිය

voice250

දියග

bandula250

මීවිත

udari250

More Articles